Waarom Arabisch leren?

De afgelopen tien jaar is de interesse vanuit het Westen voor de Arabische wereld aanzienlijk toegenomen, om verschillende politieke, economische en individuele redenen. Actuele gebeurtenissen, zoals bijvoorbeeld de Palestijnse oorlog met Israël en de moeilijke omstandigheden waarin jonge mensen verkeren, met name jonge mannen, zijn voor veel mensen een aanleiding om meer over de Arabische cultuur te willen leren.

Het was een hoogtepunt toen de bekende Egyptenaar Naguib Mahfouz in 1988 de Nobelprijs kreeg. Dit toonde aan dat de Arabische literatuur uit meer bestaat dan Duizend En Een Nacht. Tegelijkertijd blijft het beeld van Arabieren in de woestijn met hun kamelen een cliché. Het echte leven staat ver af van het wijdverbreide beeld dat de meerderheid in de Westerse wereld heeft.

Naguib Mahfouz’ acceptatie van de de Nobelprijs was een van de eerste gebeurtenissen die het Westerse denken over het Midden Oosten veranderde. Het portret dat Mahfouz schetste van het Arabische leven brak met vele stereotypes die veel Westerlingen over de Arabische cultuur hadden, en die ver van de realiteit af stonden.

Dit vroege succes werd gevolgd door een enorme verspreiding van de geschiedenis, politiek, sociologie en cultuur van de Arabische wereld. Op tamelijk natuurlijke wijze leidde deze verspreiding van kennis tot hernieuwde interesse onder Westerse geleerden om Arabisch te studeren.

In de Westerse wereld zijn er veel succesvolle studiecentra waar ze de Arabische gemeenschap en taal kunnen studeren. Veel van de vroege Arabische studieprogramma’s hadden dezelfde studieopzet als de Europese talenstudies. Helaas produceerde deze methode, met zware nadruk op grammatica, geen competente Arabische linguïsten.

Deze manier van studeren bereidde academici en studenten voldoende voor op het studeren van de Arabische lexicologie, maar de taal konden ze niet fatsoenlijk gebruiken. Hun basis spreekvaardigheid, die vrijwel uitsluitend bestond uit ‘goedemorgen’ en ‘hoe gaat het met je’ waren niet voldoende voor complexe sociale interactie.

De voor de hand liggende oplossing was om Arabisch te studeren in de Arabische wereld. Maar het selecteren van een land bleek lastig, want de Arabische wereld bestaat uit 22 landen waarin meerdere dialecten worden gesproken. Taalstudenten kozen een land uit op basis van persoonlijke interesse en studeerden vaak tegelijkertijd het formele Arabisch en het nationale dialect.